Religieus gekleurd geweld in Alexandrië, Kerst 2010
Religieus geweld heeft niets met religieuze voorschriften te maken maar uitsluitend met macht. De beeldvorming is echter anders. De laatste tijd krijgt vooral het geweld dat uitgeoefend wordt door moslims veel aandacht. In ons land horen we over discriminatie van homo’s en Joden; hoofdzakelijk gaat het dan om verbaal geweld. In Irak en andere landen waar de Islam de grootste godsdienst is, uit het geweld zich in vervolging van en aanslagen op christenen. De aanslag op een Koptische Kerk in Alexandrië, in de nieuwjaarsnacht, is het jongste trieste voorbeeld. 23 Mensen kwamen hierbij om.
Binnen het Platform Levensbeschouwing en Religie in Hengelo zijn, naast andere levensbeschouwingen, moslims en christenen vertegenwoordigd uit verschillende ‘stromingen’. De ontmoetingen binnen het Platform zijn heel goed. Zorgen over geweld, in elke vorm dan ook, worden niet alleen uitgesproken, maar ook door ieder gedeeld. Tijdens de laatste Stuurgroepvergadering van het Platform (6 januari 2011) hebben allen in gelijke bewoordingen uitgesproken dat (religieus gekleurd) geweld in het algemeen en de aanslag in Alexandrië in het bijzonder hen met afschuw vervult. Ook de positie van christenen in Irak moet hier genoemd worden.
Ook in Nederland voelen Koptische Christenen zich bedreigd. Het heeft de leden van de Stuurgroep goed gedaan, in de pers te lezen dat moslimorganisaties in Nederland hun diensten hebben aangeboden in verband met de beveiliging van Koptische kerken in Nederland. In Eindhoven hebben drie moslimvrouwen het initiatief genomen tot een Kerstwake tijdens de viering van het Kerstfeest in de Koptische kerk, in de nacht van 6 op 7 januari. Deze signalen geven hoop dat moslims in o.a. Nederland het niet langer accepteren dat geweld in naam van de Islam wordt uitgeoefend. Zoals dhr. Enis Odaci, voorzitter van de Stichting HumanIslam schrijft: [De] grote meerderheid van moslims [dient] in de meest krachtige bewoordingen duidelijk en zichtbaar afstand te nemen van de wandaad van terroristen om enig recht van spreken te hebben. Het is een morele plicht. Dat is een teken van verdraagzaamheid waar terroristen nimmer antwoord op zullen hebben.
Religieus gekleurd geweld is geen nieuw fenomeen. In alle tijden hebben mensen hun macht willen vestigen of handhaven met behulp van een religieuze legitimatie: in naam van hun god of op grond van hun godsdienstige boeken “moeten” zij andersdenkenden en andersgelovigen de mond snoeren, onderdrukken of zelfs uitroeien.
Religieus geweld kleurt onze geschiedenis. Dat is een gegeven, maar geen onontkoombaar lot. De hoop dat mensen in respect voor elkaar en voor elkaars levensbeschouwing samenleven is onuitroeibaar.